Yamaha TT

Zdjęcie Yamaha

Historia serii TT zrodziła się w Stanach Zjednoczonych w połowie lat 70' ubiegłego wieku. Japońscy konstruktorzy z Yamahy specjalnie na rynek amerykański stworzyli terenowe maszyny łączące tradycyjną konstrukcję z ówcześnie najnowszymi rozwiązaniami ze świata wyścigów off-road'owych. Lekka konstrukcja stroniąca od zbędnego wyposażenia, jednoosobowa kanapa, mocne jednostki napędowe ujarzmiane bębnowym układem hamulcowym oraz solidne zawieszenia o dużym skoku, a także prosta i wytrzymała budowa to znaki rozpoznawcze pierwszych motocykli serii TT.


Już pierwszy jednoślad z gamy (czyli TT 500) okazał się strzałem w dziesiątkę i całkowicie spełnił wymagania amatorów jazdy w terenie zza oceanu. Jednakże przez kolejne lata obraz TT ciągle ewoluował, wprowadzano wiele modyfikacji mających na celu zbliżenie serii do szerszego grona odbiorców. Lekka kawaleria w szeregach Yamahy (TT 125, TT 225, TT 350) z czasem otrzymała m.in. oświetlenie i rozbudowany układ elektryczny z rozrusznikiem, zaś cięższe modele jednoczące światy off-road'u i dalekiej turystyki przystosowano do co raz bardziej wygodnych użytkowników. Nie mniej jednak wszystkie motocykle z serii TT od zawsze były synonimem bezkompromisowych możliwości terenowych, a także wytrzymałości i bezawaryjności, bez zważania na ciężkie traktowanie i niesprzyjające warunki.


Mimo, że najciekawsze modele z serii zostały już dawno wyparte z produkcji przez restrykcyjne normy emisje spalin i zmieniające się trendy, to kilka wersji pojemnościowych nadal widnieje w katalogach Yamahy. Obecnie głównie najmłodsi motocykliści będą mieli szansę zapoznać się z ponad 35 letnią historią serii TT w namacalny sposób. Dostępne dziś warianty z jednostkami napędowymi o kubaturze 50, 110, 125 i 230 cm³ mimo że nie imponują osiągami i nie posiadają homologacji drogowej, to przez surowość formy godnie wspominają początki serii uwiecznionej na amerykańskich pustkowiach.


O modelach stanowiących esencję gamy TT, które dziś stanowią już klasykę gatunku i obiekt westchnień niejednego miłośnika tradycjonalistycznej jazdy w terenie, przeczytacie poniżej.

TT 125

TT 125 to pierwszy małolitrażowy motocykl terenowy w historii Yamahy. Gdy pojawił się w ofercie japońskiego giganta w 1979 roku, czyli cztery lata po premierze przełomowego modelu 500, jego sukces był z góry przesądzony. Ogromna popularność gamy TT w Stanach Zjednoczonych oraz początki zamiłowania morderczym rajdem Paryż-Dakar sprawiły, że marketingowcy z Hammamatsu nie mieli zbyt wiele pracy, a księgowi notowali co raz większe wyniki sprzedaży.


Konstrukcja TT 125 w dużej mierze opera się na modelu RX 125, który został wprowadzony do sprzedaży w tym samym roku. Jak to bywa w takich przypadkach jednoślady cierpiały na różne bolączki, aczkolwiek użytkownicy obu z nich nie mieli większych powodów do narzekań. Moc jednocylindrowego silnika dwusuwowego przekraczała 14 KM, co pozwalało na szaleństwa w terenie oraz uzyskanie prędkości maksymalnej 110 km/h na drogach utwardzonych. Chłodzona powietrzem jednostka napędowa o pojemności 123 cm³ dla lepszego rozłożenia masy posiadała cylinder lekko pochylony do przodu, zasilał ją klasyczny gaźnik uznanej firmy Mikuni, zaś pośrednim przeniesieniem mocy na tylne koło zajmowała się skrzynia biegów o pięciu krótkich przełożeniach. To sprawiało że zarówno w mieście jak i na wyboistych szlakach Yamaha nie pozostawała w tyle za konkurencją, a jedyną przeszkodą w bezgranicznym szaleństwie był układ hamulcowy z dwoma bębnami o dość małej średnicy. Niecodziennie spotykanym w tamtych czasach rozwiązaniem w klasie 125 był system automatycznego smarowania silnika Autolube, który w połączeniu z dwoma 1,5 litrowymi zbiornikami oleju stanowił dla użytkowników ogromne udogodnienie w codziennej eksploatacji.


Największe różnice w stosunku do wersji RX znajdziemy w zawieszeniu oraz układzie przeniesienia napędu. Ilość zębów zębatki zdawczej została zmniejszona z 14 do 12, a skok przedniego zawieszenia hydraulicznego został zwiększony o 20 mm. Od 1982 roku użytkownicy z większości krajów w jakich był sprzedawany model TT 125 doczekali się efektywniejszego widelca teleskopowego renomowanej, włoskiej marki Ceriani, który w tej klasie pojemnościowej stanowił wzór dla konkurencji.


Yamaha TT 125 to pełnoprawny motocykl klasy enduro, który z pewnością nie próbuje niczego udawać. Szeroka kierownica z poprzecznym wzmocnieniem, fabrycznie zamontowane opony terenowe o rozmiarze 19 i 18 cali, żwawa jednostka napędowa, wyśmienite zawieszenie i niska masa własna dają szerokie spectrum zastosowań poza utartymi szlakami. Co ciekawe, jak na dwusuwowy motocykl z końca lat 70' ubiegłego wieku Yamaha TT 125 jest dość ekonomicznym środkiem transportu. Średnie spalanie w trasie nie przekracza 3 l/100 kilometrów, a w dynamicznym ruchu miejskim i podczas jazdy off-road'owej wzrasta maksymalnie o 40%. Przy 7 litrowym zbiorniku paliwa takie wyniki stoją na jak najbardziej akceptowalnym poziomie i nie odbiegają od obecnie produkowanych "125-tek". Tym bardziej wynik robi wrażenie, gdy weźmiemy pod uwagę zastosowanie rozwiązań sprzed prawie 40 lat.

Mimo że produkcja pierwotnego TT 125 zakończyła się 1983 roku, to w dzisiejszych czasach w pewnych zakątkach globu nadal mamy szansę spotkać motocykle z charakterystycznym logiem zdublowanej litery T. Na początku XXI wieku w Ameryce Południowej gama TT była produkowana równolegle z identyczną serią DT (nazewnictwo europejskie i amerykańskie), a obecnie jest wytwarzana zgodnie z linią WR. TT korzysta z konstrukcji obydwu serii, ale nie ma komponentów koniecznych do uzyskania homologacji, co ogranicza masę własną i czyni ją jeszcze lepszą podczas przepraw w ciężkim terenie.



TT 225

Od samego początku (od 1975 roku) w skład gamy TT wchodziły jedynie motocykle stricte terenowe, od których użytkownicy nie mogli oczekiwać ani komfortu podróżowania, ani zbędnego wyposażenia, które miałoby uprzyjemnić eksploatację. Po zmianach jakie wprowadzono w premierowym modelu TT 600 z 1983 roku większość motocyklistów była pewna, że w najbliższych latach obraz serii TT ulegnie znaczącej metamorfozie. Pojawiła się podwójna kanapa, pozycja za kierownicą stała się bardziej ergonomiczna, zbiornik paliwa powiększono do pojemności, która zapewniała zadowalający zasięg na jednym tankowaniu, a w skład wyposażenia podstawowego wchodziło oświetlenie wraz z kierunkowskazami i lusterka. Modele TT 225 i TT 350, które wprowadzono do oferty trzy lata po przełomowej "600-tce", przejęły te wartości i gwarantowały użytkownikom zarówno wygodę, jak i niesamowite właściwości terenowe.


Yamahę TT 225 wyposażono w jednocylindrową jednostkę napędową o pojemności 223 cm³ generującą moc 20 KM i moment obrotowy na poziomie 25 Nm. Czterosuwowy, chłodzony powietrzem silnik posiadał dwuzaworową głowicę z pojedynczym wałkiem rozrządu, sześciostopniową skrzynię biegów o krótkich przełożeniach oraz układ zasilania z klasycznym gaźnikiem renomowanej marki Teikei. Niewysilony "singiel" zdobył uznanie bezawaryjnego i niezwykle trwałego, a dzięki banalnie prostej budowie nie wzbraniał się przed naprawami w improwizowanych warsztatach podczas off-road'owych przepraw. Co więcej, dzięki niskiej masie własnej motocykla (tylko 100 kilogramów) był on w stanie zapewnić godziwe osiągi zarówno na asfalcie, jak i poza nim.


Jednakże, dzielność w terenie to zasługa nie tylko dobrego źródła napędu. Zawieszeniem przedniego, 21 calowego koła zajmował się widelec teleskopowy o skoku aż 240 mm, a tylnego, 18 calowego centralna kolumna resorująco-tłumiąca oparta na aluminiowym wahaczu wleczonym o skoku 220 mm. W skład wyposażenia seryjnego wchodziły terenowe opony jednej z najlepszych firm w tej dziedzinie- Pirelli. Tarczowo-bębnowy układ hamulcowy świetnie radził sobie z niską masą motocykla, dzięki czemu bezpieczeństwo na drodze było nieporównywalnie większe niż we wcześniejszych modelach (poza TT 600), a podczas terenowych szaleństw użytkownicy mogli pozwolić sobie na więcej niż konkurencja na przestarzałych hamulcach bębnowych.


Mimo dopracowanej konstrukcji pierwsza generacja TT 225 utrzymała się na rynku jedynie przez dwa lata. Co ciekawe, stało się tak głównie za sprawą równolegle wprowadzonego modelu TT 350, który przez niewiele wyższą cenę oraz lepsze osiągi zdeklasował bratni model i przywłaszczył sobie większość jego klienteli. Do wersji 225 powrócono dopiero w 2001 roku i do dziś można ją spotkać w ofercie producenta w nieco zmienionej formie pod postacią modelu TT 230 (jednostka napędowa nadal o pojemności 223 cm³). Tak jak w przypadku innych nowoczesnych modeli z serii TT, tak i obecne generacje modelu TT 225, a później TT 230 zostały przygotowane wyłącznie do jazdy po zamkniętych torach i nie posiadają homologacji drogowej.



TT 350

Zdjęcie Yamaha

Model TT 350 został wprowadzony do oferty Yamahy wraz z mniejszą wersją TT 225, jednakże w przeciwieństwie do niej zyskał ogromną popularność i zagościł w katalogach producenta aż na 10 lat (1986-1996). Te dwa zbliżone modele dzieliły ze sobą większość rozwiązań konstrukcyjnych oraz głównych podzespołów, a mimo to nieomal wszystkim motocyklistom do gustu bardziej przypadła ta masywniejsza wersja, która co prawda dysponowała większą mocą, ale była również znacząco cięższa.


Yamaha TT 350 została wyposażona w jednocylindrowy silnik o pojemności 349 cm³, generujący moc maksymalną 34 KM i maksymalny moment obrotowy przekraczający wartość 30 Nm. Takie osiągi zamknięte w lekkiej konstrukcji o masie własnej 120 kilogramów zapewniały dynamiczne przyspieszenia oraz prędkość maksymalną ponad 125 km/h. Niezaprzeczalną zaletą jednostki napędowej TT 350 była prosta budowa i sprawdzone rozwiązania konstrukcyjne. Chłodzenie powietrzem, zasilanie tradycyjnym gaźnikiem marki Teikei, głowica z czterema zaworami sterowanymi podwójnym wałkiem rozrządu oraz sześciobiegowa skrzynia biegów sprawiały, że bieżące serwisy i potencjalne naprawy mogły być bez przeszkód przeprowadzane w przydomowym garażu przez niewykwalifikowanych użytkowników. Niewysilona, czterosuwowa jednostka dawała jeszcze więcej korzyści, z których trwałość i niskie spalanie uplasowały się na samym szczycie długiej listy zalet. Podczas spokojnej jazdy na drogach asfaltowych zasięg TT 350 na 8 litrowym zbiorniku paliwa wynosił ponad 200 kilometrów, co jak na motocykl klasy enduro z przełomu lat 80'/90' ubiegłego wieku jest zaiste świetnym wynikiem.


Poza źródłem napędu konstrukcja TT 350 była nieomal identyczna jak w wersji "225". Tarczowo-bębnowy układ hamulcowy, konwencjonalne zawieszenie (z przodu widelec teleskopowy, z tyłu amortyzator typu Monoshock) o dużym skoku i ponadprzeciętnej wytrzymałości, koła w rozmiarze 21 i 18 cali, solidna rama z rur stalowych oraz układ przeniesienia napędu klasycznym łańcuchem to cechy, które w zupełności wystarczą do efektownej jazdy w wymagającym terenie, ale sprawdzą się również podczas codziennej eksploatacji w zatłoczonym mieście.

Mimo że do TT 350 nie powrócono po latach, tak jak to miało miejsce w przypadku mniejszych wersji, to 10 lat obecności na drogach i bezdrożach całego świata w zupełności wystarczyło, aby "350-tka" zapisała się na kartach historii Yamahy i bezpowrotnie zawładnęła sercami ogromnej grupy entuzjastów ciężkiego off-roadu.



TT 600

Zdjęcie Yamaha

Na przełomie lat 80' i 90' ubiegłego wieku maszyny z serii TT były najbardziej surowymi motocyklami klasy Enduro w ofercie Yamahy. Największa wersja, czyli TT 600, bazowała na bardziej cywilizowanym modelu XT 600, jednakże zmiany jakie w niej wprowadzono zaowocowały niesamowitą dzielnością w każdych warunkach. Solidniejsze zawieszenia z wysokiej półki o większym skoku, modyfikacje jednostki napędowej i niższa masa własna to główne powody , dla których bezkompromisowa "sześćsetka" w ciężkim terenie pod każdym względem deklasowała swojego protoplastę.


Japońskie enduro stworzone do wypraw w najodleglejsze zakątki globu i przeprawy w nieprzewidywalnym off-road'zie nie mogło zostać wyposażone w przypadkowe źródło napędu. Legendarny silnik z XT 600 zyskał status niezawodnej i wytrzymałej jednostki, która przy dość prostej budowie dawała się naprawić podstawowymi narzędziami w polowych warunkach. Jeśli użytkownik dbał o bieżący serwis oparty na markowych częściach, to TT 600 nawet po wielu motogodzinach w błocie i pod dużym obciążeniem odwdzięczało się bezproblemową eksploatacją.

Chłodzony powietrzem "singiel" o pojemności 595 cm³ zasilany był przez klasyczny gaźnik marki Teikei, w jego głowicy pracowały cztery zawory sterowane pojedynczym wałkiem rozrządu, a moc na tylne koło pośrednio przenosiła pięciostopniowa skrzynia biegów. Krótsze przełożenia, lżejsze koło zamachowe i niższa masa spowodowały, że w porównaniu do XT 600 flagowe enduro Yamahy przyspieszało do 100 km/h aż o 1 sekundę krócej. Odbiło się to na prędkości maksymalnej, aczkolwiek wartość 155 km/h spełniała potrzeby większości obieżyświatów i amatorów jazdy w terenie. Także moc 43 KM i moment obrotowy na poziomie 50 Nm nie powodowały rozczarowania ani na utwardzonych szlakach, ani poza nimi. Jednostka napędowa TT 600 posiadała jeszcze jedną istotną zaletę, którą motocyklowi turyści stawiali na równi z bezawaryjnością i wigorem, który okazuje przy każdym ruchu manetki gazu. Niskie spalanie, oscylujące w granicach 4-4,5 l/ 100 kilometrów spowodowało, że nawet na niewielkim, 8 litrowym zbiorniku paliwa zasięg Yamahy był wystarczający, aby na odludziach dojechać do kolejnej stacji na jednym tankowaniu. Dla zniesmaczonych kubaturą baku wiele firm produkowało akcesoryjne zbiorniki o pojemności nawet 22 litrów.


Gdy w 1993 roku włoska fabryka Belgrada przejęła produkcję modelu TT 600 oblicze serii uległo widocznej zmianie, a gama motocykli została podzielona na dwa warianty. Wersja S nadal stroniła od zbędnego wyposażenia (jeden hamulec tarczowy, 6 V instalacja elektryczna, wyłącznie rozrusznik nożny), zaś wersja E została wyposażona m.in w elektryczny rozrusznik. Przyczyniło się to do złagodzenia nieujarzmionego charakteru wyjściowego modelu, aczkolwiek przez akumulator, rozrusznik i większą wiązkę elektryczną masa własna jednośladu wzrosła o aż 4 kilogramy.


W 1998 roku w ofercie producenta pojawiła się zmodernizowana wersja R, która odświeżyła przestarzały wygląd z połowy lat 80'. Wraz z facelifting'iem wprowadzono nowe zawieszenia (przód Paioli, tył Öhlins- oba z pełnym zakresem regulacji), obręcze kół z lekkich stopów aluminium marki Takasago, pełny układ hamulcowy renomowanej firmy Brembo z przewodami w stalowym oplocie, kierownicę Tamaseli z osprzętem Dommino oraz aluminiowy wahacz typu Deltabox. To wszystko sprawiło, że zdolności terenowe TT 600 R przeniosły się na jeszcze wyższy poziom.

Przez coraz bardziej restrykcyjne normy emisji spalin w Europie seria TT w 2005 roku musiała zniknąć z oferty Yamahy. Przestarzała budowa jednostki napędowej (chłodzenie powietrzem i zasilanie gaźnikiem) nie spełniała co raz to nowszych wytycznych, a co gorsza przestała spełniać wymagania rozrastającego się grona motocyklistów. Rolę jaką model TT 600 pełnił w szeregach Yamahy od tego czasu powierzono dwóm motocyklom o skrajnie różnej charakterystyce. Turystyczny aspekt przejęła Yamaha XT 660 Z Tènèrè, która mimo dużo większej masy zyskała równie ogromną popularność co poprzednik i do dziś budzi uznanie wśród globtroterów z całego świata, zaś terenowy- bezkompromisowy model WR 400 F, który dużo większym możliwościom w terenie skutecznie zapełnił lukę po legendarnej serii TT.



Darmowa dostawa
darmowa dostawa
przy zakupach powyżej 350 zł
Darmowy zwrot
darmowy zwrot
do 15 dni bez podawania przyczyny
Wygodne raty
wygodne raty
uzyskasz je przez internet
ładuje
Proszę czekać...
tel: 17 247 22 20
Kościuszki 78, Łańcut


Napisz wiadomość Sklep stacjonarnyDane kontaktowe